Geslaagd! Wat nu?

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: op dit moment heb ik geen werk of opleiding. Dat is vervelend en dat wil ik graag veranderen. Maar… hoe is het zover gekomen? Wat ging er door me heen? Maar vooral ook: wat heb ik ervan geleerd en hoe kom ik uit deze situatie? Lees snel verder zou ik zeggen!

2013. Havo 4. Een pittig jaar. Boekverslagen, blokuren Nederlands, Duits en vele uren wiskunde. Ik stoeide mij erdoorheen. Wetende dat het leven verdergaat na het behalen van mijn diploma. Ik moest mij toch een keer gaan oriënteren op een opleiding.

Toen kwam de aankondiging. We kregen de opdracht om ons te oriënteren op een opleiding. We moesten een passende hbo-opleiding zoeken, en een passende mbo-opleiding als alternatief. Echter, naar mijn mening werden we onvoldoende voorgelicht en geïnformeerd. Ik wist niet wat ik echt leuk vond, en ik had eerlijk gezegd ook geen ruimte in mijn hoofd om dat uit te zoeken. Ik was immers druk met huiswerk en verslagen. Alles moest op tijd af, en ik wilde goede cijfers halen. Dat nam al veel ruimte in in mijn hoofd. Ik had een aantal keer gesprekjes met een docent ter oriëntatie op een opleiding, maar dat haalde helaas niet veel uit. Zij gaf mij de tip om naar een soort speciale mbo-school te gaan. Dat wilde ik niet, ik wilde naar een normale school, en de reisafstand was behoorlijk. Daarnaast was ik bang dat docenten mij daar onder mijn niveau zouden behandelen. Mijn haren gingen al recht overeind staan van slechts het idee.

Mijn moeder stelde voor om Bartiméus (een organisatie die begeleiding biedt aan blinde en slechtziende mensen) in te schakelen om hulp te bieden, maar ik sloeg die hulp af. Want, tja, zoals gezegd: ik was drukdrukdruk!

Toen ik in Havo 5 zat, zo ergens rond de jaarwisseling van 2013 naar 2014, woonde mijn moeder een bijeenkomst bij over vervolgopleidingen. Zij hoorde van de speciale mbo-school, en ze was verkocht: “Meindert, dit MOET je doen! Dit is zo’n mooie kans! Die krijg je nooit meer!” Ik zei: “Ammehoela, dat ga ik niet doen, want ik wil niet weer naar een speciale school!” “Maar, Meindert, …” Enzovoorts. Begrijp mij niet verkeerd, mijn moeder heeft het altijd goed met mij voor gehad en ik had me geen lievere moeder kunnen wensen! Echter was deze aandacht niet de aandacht die ik nodig had op dat moment.

Op een gegeven moment twijfelde ik tussen een hbo-opleiding tot vertaler of een administratief-secretariële opleiding op het mbo. De enige reguliere school voor vertalers zat in Maastricht, en ik zag het toen niet zitten om op kamers te gaan, zo ver weg. Er was ook een school in Utrecht, maar deze bood geen voltijdopleidingen aan. Tja, zie maar eens een bijbaantje te vinden met een visuele beperking om de rest van de tijd te vullen. Dat bleek te lastig.

Ik besloot voor de administratief-secretariële opleiding te gaan, en, tóch naar het speciale mbo te gaan. Zij konden mij daar namelijk ook helpen met het vinden van een baan. Plus, er waren nog een aantal financiële voordelen. Tot slot was mijn moeder nog steeds door het dolle heen over deze school. Ik als 18-jarige jongen, die nog erg gevoelig was en zich nog te veel door anderen liet leiden, ging overstag. Er volgde een intakegesprek en ik dacht: oké dan, ik ga het toch doen. Dit met de gedachte dat ik daarna eventueel nog een andere opleiding kon gaan doen, desnoods in deeltijd naast een baan.

Medio 2014 begonnen de examens op de havo. Leren, leren en nog eens leren! Presteren! Ik knokte mij er met goede moed doorheen, en ik heb het gehaald! Er volgde een diploma-uitreiking, ik bedankte de docenten voor hun lessen en ik vertrok met een tevreden gevoel naar huis.

Toen kwam de ellende.

Twee dagen later. Een jankbui op mijn bed. Ik wilde helemaal niet naar dat speciale mbo, waarom heb ik ‘ja’ gezegd? Mijn moeder reageerde gepanikeerd: er was immers al een heel plan uitgetekend en dat leek compleet in het water te gaan vallen.

Na de vakantie, in september 2014, ging ik echter met volle moed naar mijn nieuwe school. Er begon een oriëntatiefase, en daarna kwam een verslag en een advies. Dit verslag bevatte leerzame passages. Ik leerde dat ik meer hulp moest vragen en dat ik niet moest doen alsof ik alles zelf kon. Het bevatte echter ook passages die mij hebben gekwetst. Zo zou ik niet kunnen functioneren op een normale mbo-school. Ik was echt kwaad op de docenten. Wie waren zij om mij te vertellen dat ik dat niet zou kunnen? Ik had nog nooit op een normale school gezeten, dus dat kun je niet van tevoren al weten. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat mensen die werken met jongeren met een beperking zo kunnen oordelen. Ons werd ook nog eens verteld dat we geen diploma zouden halen, maar alleen certificaten. Het liefst rende ik meteen naar buiten, naar de bus, om vervolgens nooit meer terug te komen. Ik voelde me ‘genaaid’. Echter, jullie zullen lezen dat ik dat ook toeliet!

De twijfel sloeg weer toe. Echter, omdat ik voorlopig niet op een andere school kon beginnen, en vanwege de financiële voordelen van een speciale mbo-school (mijn hele opleiding werd betaald door een instantie), besloot ik toch een traject aan te gaan. Het kostte best wel moeite om de docenten te overtuigen dat ik ‘heel graag’ dat traject wilde volgen, maar het lukte. In november 2014 startte het.

Zo ging het een paar maanden goed. Totdat ik medio 2015 iemand ontmoette die op het hbo studeerde. Dat moest ik toch ook kunnen, met mijn havodiploma! Wat deed ik op een school, waar ik onder mijn niveau zat en werd behandeld? Ik ging mij oriënteren op hbo-opleidingen, en ik besloot het speciale mbo gedag te zeggen. Ik koos voor de opleiding European Studies, en in september 2015 startte ik daarmee.

Eindelijk, ik zit op een normale school! Jongens, kijk eens wat ik kan!!!

De opleiding paste echter niet bij mij. Daarnaast speelden er wat persoonlijke problemen, wat het starten met een studie ook bemoeilijkte. Nu had ik de optie om terug te gaan naar het speciale mbo. Ik was daar toch al bezig, ik hoefde nog maar een jaar. Daarna zou ik op zoek gaan naar werk. Plus, het was ‘gratis’. Toch maar weer terug dan! Het leek op dat moment de beste optie.

Terug op mijn ‘oude’ school ging ik in november 2015 voor het eerst stage lopen. Dit liep echter niet goed af. Ik stuitte op een probleem, en dat wilde ik graag oplossen. Mijn aanpak was echter onhandig, en door een vervelende wisselwerking raakte ik verstrikt in een vervelend conflict met mijn stagebegeleider. In een gesprek dat ik heb gehad werden kreeg ik kwetsende opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Hierdoor voel ik mij nog steeds geremd in mijn spontaniteit. Echter was het wel goed dat ik er weer aan werd herinnerd dat ik meer hulp moest vragen.

Uiteindelijk vond ik in februari 2016 een nieuwe stage waar ik wel succes boekte. Na het afronden van mijn opleiding in juli kwam er een certificaatuitreiking. Trots was ik allerminst. Ik had het op mijn sloffen gedaan, en ik wist dat ik nog altijd liever op een normale school zat. Voor mijn gevoel had ik niet echt iets bereikt.

De school begeleidde mij verder richting een betaalde werkplek. Na een nieuwe stage en een training vond ik in juni 2017 mijn eerste baan! Ik was eindelijk definitief weg van het speciale mbo. Daar was ik erg blij mee. Eindelijk weg van de plek waar ik voor mijn gevoel niet mezelf mocht zijn. Ook achtervolgen de negatieve gebeurtenissen mij nog tot op de dag van vandaag, ondanks het feit dat ik hier wel melding van gemaakt heb bij instanties

Op mijn werk leek het eerst goed te gaan, maar mijn takenpakket werd steeds meer versimpeld. Het was duidelijk dat ik onvoldoende stage-ervaring had. Mijn baan was niet uitdagend genoeg. Ik zat om meerdere redenen niet op mijn plek. Samen met de jobcoach die ik had ben ik vanaf oktober 2018 een andere baan gaan zoeken.

Vanwege mijn gebrekkige opleiding en te weinig werkervaring lukte het werk zoeken niet. De begeleiding van mijn jobcoach stopte medio 2019. Het was duidelijk dat ik er nog helemaal niet aan toe was om aan het werk te gaan. Echter wilde ik toch weer een opleiding gaan doen, en ik had me al wat georiënteerd, hoewel, een beetje halsoverkop. Ik schreef mij in juli 2019 in voor de opleiding Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening mbo niveau 4, maar na het intakegesprek bleek de opleiding niet bij me te passen. Omdat ik geen plan B had, zat starten in september er niet in. Een oriënterend gesprek met een loopbaancoach leerde mij dat ik misschien pas in september 2020 met een andere opleiding kan starten…

Dus ja jongens, zo is het gekomen! Tegenwoordig oriënteer ik mij op een andere opleidingsrichting, en ik hoop zo snel mogelijk weer met een leuke opleiding te kunnen beginnen. Dit op een normale school, zodat ik genoeg stage-ervaring heb en ik met een diploma weer terug kan gaan naar de arbeidsmarkt. Op het moment denk ik aan een rechtenstudie. De juridische wereld is iets waar ik meer over wil weten, dus dat betekent dat ik op onderzoek uit ga!

Gelukkig zit ik niet helemaal stil. Sinds april 2019 help ik vluchtelingen met het leren van de Nederlandse taal bij een asielzoekerscentrum. Ik help ook mensen die al een verblijfsvergunning hebben. Deze mensen zijn zo lief en zo gemotiveerd om onze taal te leren, het geeft echt voldoening om ze te helpen. Verder blog ik sinds kort en ik klungel wat met opname-apparatuur voor muziek. Ook leer ik Italiaans en ik wil binnenkort beginnen met Spaans leren. Tot slot neem ik de tijd om te investeren in vriendschappen en de banden met mijn familie.

Ondanks het feit dat ik niet stil zit, knaagt er wel iets aan me. Ik voel me niet helemaal bij de maatschappij horen. Ik werk niet en ik ga niet naar school. Regelmatig bekruipt mij het gevoel dat ik weinig heb bereikt. Plus, er zijn nog een aantal tijdvakken in mijn week die ik graag wil vullen.

Mijn conclusie is: het vinden van een fijne opleiding en baan kan erg lastig zijn, zeker als je net als ik een beperking hebt. Om deze blog af te sluiten deel ik graag een aantal tips met jullie. Wat is verstandig om te doen als je een opleiding wil starten?

– Begin op tijd met het oriënteren op een nieuwe opleiding. Het kan lastig zijn, en dan is tijdsdruk niet prettig;

– Besef dat het gaat om jouw toekomst. Mensen kunnen veel willen en voor je bedenken, maar uiteindelijk gaat het om wat jij wilt. Jij wilt straks immers toch een leuke, passende baan? Neem de adviezen van anderen wel mee in je overwegingen;

– Stage-ervaring is belangrijk. Loop dus voldoende stage;

– Met een diploma heb je toch meer kans op een baan. Ga dus naar een opleidingsinstelling waar je een volledig diploma haalt;

– Met een beperking naar een normale school? Er zijn steeds meer mensen die dat doen. Schroom niet, met aanpassingen is er veel mogelijk. Blijf echter wel realistisch;

– Overweeg je toch een speciaal mbo? Kijk, mijn ervaring was niet zo geweldig, maar misschien is het wel wat voor jou. Heb je het moeilijk binnen het reguliere mbo en kun je goed met je handen werken? Dan kan een speciaal mbo wel een goede keuze zijn;

– Vraag hulp! Je kunt niet alles zelf, en dat hoeft ook niet. Er zijn genoeg instanties die je eventueel extra ondersteuning kunnen bieden;

– Wees duidelijk in wat je nodig hebt. Zo kunnen mensen je goed helpen;

– Tot slot: volg je hart!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s