Het rechte pad?

Begin september was het zover: ik begon met mijn opleiding HBO-Rechten bij Hogeschool Windesheim. Hoe beviel het begin? Hoe is het verder gegaan? In mijn nieuwe artikel vertel ik jullie dit, en ook wat het met me deed (en doet).

3 september was de eerste dag dat ik naar school ging. Door corona ging dat natuurlijk allemaal anders. We kregen een soort ‘introductiedag’ (tussen haakjes, want – met alle respect – het stelde geen reet voor) met een deel van onze klas. Acht man, om precies te zijn. Nou ja, man, ik was de enige man tussen zeven dames. Leuke meiden, zo bleek op onze tweede fysieke bijeenkomst. De lessen op Hogeschool Windesheim zijn nog steeds grotendeels digitaal, ongeveer één of twee keer per week is er een fysieke bijeenkomst met een deel van de klas.

Over die tweede bijeenkomst gesproken, deze viel in de tweede week. Eigenlijk was dit de eerste lesweek, omdat we die week ook al wat online lessen hadden. Tijdens onze fysieke bijeenkomst verdeelden we de taken voor ons project en we maakten een plan van aanpak. Er kwam heel veel op me af, maar ik dacht: het komt wel goed. Zeker met zo’n leuke ‘miniklas’.

Het kwam echter niet goed. Nou ja, het is maar hoe je het bekijkt.

Op een gegeven moment, ergens midden september werd het even te veel. Man, man, wat moesten we veel doen. Ik kreeg het even niet op een rijtje. Ik besefte echter dat er meer speelde. Mijn ogen werden voor mijn gevoel eindelijk geopend. Eindelijk, na al die jaren.

Ik moet niet langer mijn dromen negeren!

Opeens wist ik het zeker. Ik heb altijd gezegd: ik wil iets met talen doen. Het aandurven, daar was geen sprake van, omdat ik dacht: ik kan er toch niks mee, leraar worden is voor mij niet weggelegd en vertaler is zo’n eenzijdig en betekenisloos beroep. Echter, ik ontdekte dat rechten toch niet bij mij paste, en ik had al eerder van alles weggestreept. De manier van werken op het hbo beviel mij trouwens ook niet. Van project naar project en veel samenwerken, dat is niets voor mij. Er is nu dus maar een ding over: talen studeren aan de universiteit.

Ik heb mij ook nooit echt goed op de ‘talenwereld’ georiënteerd (omdat ik er weinig kansen in zag), dus heb ik nooit goed nagedacht over de mogelijkheden. Daarnaast durfde ik het nooit aan om op kamers te gaan in een grote stad. Dat moet in mijn geval als ik naar de universiteit wil, want de dichtstbijzijnde universiteitsstad is minstens twee uur reizen vanaf Emmeloord.

Maar goed, ik weet het nu zeker. Ik moet gewoon talen gaan studeren. Dáár ben ik goed in, dát is hetgene wat altijd al een passie van mij is. Ik oefen niet voor niets al die talen in mijn vrije tijd. Niet voor niets droomde ik stiekem van wonen in het buitenland. Niet voor niets droomde ik van een roedel aan leuke, buitenlandse vrienden.

Altijd heb ik beren op de weg gezien. Door alle shit die ik van leraren en begeleiders over me heen heb gekregen en door mijn beschermde opvoeding ben ik zo onzeker geworden dat ik helemaal ‘op slot’ kwam te zitten. Ik heb nooit écht voor mezelf durven kiezen. Ik heb altijd het leven geleefd dat anderen als ‘passend’ of ‘goed’ voor mij beschouwden, en dan was er nog de eerdergenoemde angst om op kamers te gaan in een grote stad.

Ik heb altijd gezegd dat ik ‘altijd in mogelijkheden denk’. Nou, als er één doemdenker op deze wereld is dan ben ik het wel! Oké, dat is ietwat overdreven, maar ik ontdekte wel dat ‘denken in beperkingen’ nog steeds een behoorlijke kwaliteit van mij was. Was.

Ik heb besloten dat ik mijn dromen eindelijk de vrije loop moet laten. Er ontstond in no-time een nieuw plan in mijn hoofd. Ik wil talen gaan studeren aan de universiteit. Toen ik dat plan vertelde aan een kennis, zei ze meteen: “dacht ik al”, waarna ik meteen moest lachen. Stiekem weet ik zelf ook wel dat ik dat het allerliefste wil, en dat is altijd al zo geweest. Maar ja, die beren op de weg hè.

Het was echter ook wel zo dat ik vroeger ook nog niet goed in staat was om om hulp te vragen, waardoor de kans op vastlopen groot was. Ik wilde alles zelf doen (om te laten zien dat ik dat wel ‘kon’), maar dat kon ik niet, en nog steeds niet, en dat hoeft ook niet. Hulp vragen is oké.

Ergens wil ik nog steeds niet op kamers wonen, omdat ik nu zo’n mooi appartement heb. Echter, zoals ik eerder heb gezegd: het is niet anders. Ik wil echter graag weg uit Emmeloord, dus ik zie het ook als een mooie kans om in een wat meer stedelijke omgeving te gaan wonen. Al moet ik het mooie appartementje dat ik nu heb vaarwel zeggen.

Met mijn havodiploma kan ik helaas niet naar de universiteit. Ik kwam dus met het plan om voor mijn vwo-diploma te gaan. Dat moet lukken, dacht ik. Ik heb immers vwo-advies gekregen in groep 8. Na een telefoontje met een vavo-instelling kwam ik er achter dat ik met drie vwo-deelcertificaten ook al naar de universiteit kan, dit omdat mijn 21e verjaardag theoretisch gezien inmiddels al in een autobiografisch boekwerkje over mijn tumultueuze bestaan beschreven zou kunnen zijn.

Voor de universitaire studies waar ik een keuze uit wil maken, zijn de certificaten voor Engels, Nederlands en Duits voldoende. Inmiddels ben ik druk bezig met de lessen en het lezen van een giga-stapel literatuur. Waar ieder boek tijdens de onderbouw van de havo nog voelde als een nachtje op de martelbank liggen, vind ik het nu niet zo’n straf meer. Ik vind het nu juist bijzonder hoe al die verhalen op papier zijn gezet. Beter gezegd: ik kan de boeken meer waarderen, waardoor het lezen ervan nu leuker is.

Uiteraard hoop ik volgend jaar mijn certificaten te behalen, zodat ik volgend jaar eindelijk datgene kan gaan doen, wat ik eigenlijk altijd al wilde.

Ik heb het al een beetje gezegd, maar welke studie ik precies wil gaan doen, dat weet ik nog niet. In ieder geval iets met de Duitse taal. Er is dus nog stof tot nadenken. Wat ik wel weet is dat ik, als het praktisch mogelijk is, graag een tijdje in het buitenland zou willen studeren. Dat lijkt me een ontzettend mooie ervaring.

Een hele verandering weer in mijn leven, maar wat mij betreft een positieve. Ik heb ontdekt dat uit mijn comfortzone gaan voor mij ontzettend belangrijk is. Altijd heb ik voor de veilige weg gekozen, maar van binnen ben ik een avonturier die wil ontdekken en die iets van zijn leven wil maken. Daarmee ga ik nu hard aan de slag.

Heb jij een droom die je wegstopt, omdat je niet uit je comfortzone durft te stappen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s