Als je het maar wilt

Zoals een aantal van jullie weten doe ik sinds april 2019 vrijwilligerswerk. Ik ben ermee begonnen, omdat ik al een paar maanden op zoek was naar nieuw werk, en dat wilde maar niet lukken. Het was de bedoeling dat ik het slechts een paar maanden zou gaan doen. In september 2019 wilde ik immers met een nieuwe opleiding starten. Dat lukte niet, omdat ik een verkeerde keuze maakte.

Die verkeerde studiekeuze vind ik ergens niet eens zo heel erg. Ik ben namelijk doorgegaan met mijn vrijwilligerswerk, ik heb het uitgebreid en ik kan zeggen dat ik het steeds leuker ga vinden. Het is tot nu toe ook leerzamer gebleken dan ik had verwacht. Daar zal ik later op ingaan.

Vroeger wilde ik er niet aan beginnen, omdat, als ik dan toch zou gaan werken, ik geld wilde verdienen. Echter, ongeschoold werk is met een visuele beperking niet echt een optie. Toen ik vorig jaar al een tijdje thuiszat dacht ik: ik ga vrijwilligerswerk doen. Het was de enige manier om weer wat actiever te worden in de maatschappij. Laat het nou juist zo zijn dat ik meer wilde betekenen voor de maatschappij en ik wilde iets leren. In februari 2019 meldde ik mij bij de vrijwilligerscentrale van mijn gemeente. Daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen spijt van gehad.

Ik gaf aan dat het mij leuk leek om anderstaligen te helpen met het leren van de Nederlandse taal. Ik dacht hierbij aan vrijwilligerswerk bij een asielzoekerscentrum. Daar waren op dat moment geen vacatures, maar later kwam er toch eentje vrij.

Ik ging naar het asielzoekerscentrum toe voor een kennismakingsgesprek, en ik kreeg de kans om een aantal keer mee te draaien bij het taalcafé: een activiteit waar asielzoekers vrijwillig naartoe kunnen gaan om samen met vrijwilligers en medewerkers aan hun Nederlands te werken.

In het begin moest ik er best wel aan wennen. Het was voor mij iets totaal nieuws. Mijn sociale vaardigheden waren vroeger niet echt bepaald goed, en dat heb ik vaak moeten horen. Dat maakte me een beetje onzeker. Toch zette ik mij over mijn onzekerheid heen. Na een aantal keer meedraaien kreeg ik te horen dat ik mocht blijven, iets waar ik erg blij mee was. Mijn talent werd gezien. Ik kon eindelijk echt van waarde zijn voor mijn gevoel. Er is lange tijd heel veel gekeken naar wat ik niet kon, en dat is niet bepaald goed voor je zelfvertrouwen.

Inmiddels heb ik er bijna een jaar aan vrijwilligerswerk opzitten en ik voel me steeds meer op mijn gemak. Op een gegeven moment leer je de mensen een beetje kennen, je leert wat je wel moet doen en wat je beter niet kunt doen. Je leert hoe je mensen op een passende manier kunt helpen. Zo weet ik van mezelf dat ik grammaticale issues goed kan uitleggen, en er is een groepje dat daar behoefte aan heeft. Als ik dan merk dat mensen de kennis oppikken, dat ze ermee aan de slag gaan en dat ze het toe kunnen passen, dan is mijn dag compleet.

Ik merk dat ik, sinds ik vrijwilligerswerk doe nog makkelijker sociale contacten aanga, dat ik minder bang ben om ‘knullig’ over te komen en ik leer beter te improviseren. Daarnaast leer ik ook nog beter om mijn grenzen aan te geven. Soms hebben de asielzoekers veel vragen of willen ze heel veel weten. Dan zeg ik soms: ‘één ding tegelijk’ of: ‘ik weet ook niet alles’. Vroeger liet ik alles maar gebeuren, ik liet te veel over me heen lopen.

Sinds eind vorig jaar ben ik ook actief bij een school waar inburgeringslessen gegeven worden. Tja, als je de smaak te pakken hebt en tijd over hebt, waarom dan niet meer vrijwilligerswerk doen? We werken met een vaste groep, dus je leert de cursisten al snel een beetje kennen. Ik vind het niet alleen fijn om de cursisten een handje te helpen, maar ik vind het ook fijn om de ‘echte’ docent te ontlasten. Daardoor krijgen de cursisten meer aandacht. Win-win!

Oh ja, eerder had ik trouwens nog een vreemde associatie met vrijwilligerswerk. Tijdens mijn vorige opleiding moesten (lees goed: moesten) we meedoen met NLDoet. Nu vind ik dat een hartstikke mooi initiatief, maar er is één ding: het is VRIJWILLIGerswerk. Pas als je het met je hart doet, dan doe je het goed! Ik kreeg tijdens de dagen van NLDoet allerlei klussen die ik niet goed kon uitvoeren, en daardoor kwam ik helaas niet goed tot mijn recht.

Wat wil ik nou met dit hele artikel zeggen? Als je tijd over hebt: ga vrijwilligerswerk doen! Je kunt echt iets betekenen voor anderen, je kunt er veel van leren en het geeft zo ontzettend veel voldoening. Ik zeg eerlijk: mijn vrijwilligerswerk geeft mij meer voldoening dan het betaalde werk dat ik heb gedaan.

Op het moment dat ik dit blogbericht publiceer ligt mijn vrijwilligerswerk helaas stil in verband met de coronacrisis. Bij COA denkt men nu na over de mogelijkheid om digitaal met de asielzoekers te gaan oefenen. Uiteraard hoop ik dat ik zo snel mogelijk weer naar mijn vrijwilligerswerk toe kan gaan.

Gelukkig maar!

Het is bekend, sommige mensen klagen veel. Niets is goed genoeg en alles moet altijd anders. Dankbaar zijn is veel prettiger en ook niet per se moeilijk. Daarom heb ik besloten dat ik een lijst ga maken met zaken waar ik dankbaar voor ben.

Ik ben dankbaar dat ik:

  • twee keer per week asielzoekers mag helpen om zich beter te redden in het Nederlands als ze straks (misschien) een verblijfsvergunning krijgen;
  • mensen die al een verblijfsvergunning hebben hier ook mee mag helpen;
  • voor mijn gevoel na jaren van aanmodderen en twijfelen eindelijk de goede studiekeuze gemaakt heb;
  • een fijn sociaal leven heb, terwijl ik altijd moeite heb gehad met het sluiten en onderhouden van vriendschappen;
  • over het algemeen een positief zelfbeeld heb, dat terwijl ik als kind al een slecht zelfbeeld had;
  • mij niet meer zo druk maak over wat andere mensen van mij denken;
  • mensen om mij heen heb die ik om hulp kan vragen als dat nodig is;
  • überhaupt heb geaccepteerd dat hulp vragen oké is;
  • in mijn leven al veel leuke plekken in Europa heb mogen bezoeken en dat ik wat dat betreft nog een hele bucketlist heb;
  • zes talen spreek, van niveau vakantiepraat tot moedertaalniveau;
  • de laatste jaren mijn visuele beperking veel meer ben gaan accepteren;
  • in 2014 mijn havodiploma gehaald heb;
  • mijn examenjaar in één jaar heb gedaan;
  • grotendeels zelfstandig kan reizen;
  • de moed bij elkaar geschraapt heb om in juni 2019 alleen naar Berlijn te gaan, waar ik tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van gehad heb;
  • veel breder geïnteresseerd ben dan vroeger;
  • niet meer zoveel gedragsproblemen heb als vroeger;
  • een moeder heb die altijd haar stinkende best heeft gedaan om mij een onbezorgde jeugd te geven;
  • een vader heb die vroeger altijd werk had waardoor hij zijn gezin van inkomsten kon voorzien;
  • een goede intelligentie heb;
  • avontuurlijk ingesteld ben.

    Oh ja, niet te vergeten:
  • elke dag voldoende eten en drinken heb;
  • een dak boven mijn hoofd heb;
  • in een land woon waar ik mag zijn wie ik ben;
  • in een land woon met goede voorzieningen.

    Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik wil laten zien dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn. Misschien is dit een cliché-blogje, maar dat cliché vind ik wel erg belangrijk.

    Je ziet het maar, ook al is niet alles in het leven leuk, er is nog steeds veel om dankbaar voor te zijn.

2019, dat was het dan

2019. Het zit er alweer op en wat is het ondanks alles snel gegaan! Er is veel gebeurd, minder leuke dingen maar ook hele leuke dingen.

Het jaar begon met veel nieuwe plannen. Ik wilde werk vinden, mijn sociale netwerk uitbreiden en misschien weer een opleiding gaan doen. In januari kreeg ik een nieuwe ambulante coach die mij al met heel veel dingen heeft kunnen helpen.

Mijn sociale netwerk uitbreiden begon goed. In februari blies ik een oude vriendschap nieuw leven in en ik ging naar een high tea die werd georganiseerd voor en door blinde en slechtziende jongeren. Het is leuk en fijn om ervaringen uit te kunnen wisselen, daar leer je veel van.

In maart liep ik ondanks het slechte weer mee in de Klimaatmars in Amsterdam. Ik kwam thuis met het gevoel dat ik iets heb bijgedragen aan meer rechtvaardigheid en een betere wereld. Daarnaast woonde ik na jaren eindelijk eens een open avond van een school voor tolken en vertalers bij. Omdat ik met de opleiding weinig toekomstperspectief heb, besloot ik dat ik beter een ander plan kon trekken.

April was een maand waarin vrij veel gebeurde. Ik ging naar Hogeschool Windesheim en Landstede MBO om meer informatie in te winnen over opleidingen. Eindelijk kon ik een bepaald ‘iets’ loslaten: het idee dat hbo beter is dan mbo. Ik was nog bijna nooit binnen de muren van een normale school geweest, dus om dat eens te doen schiep ook veel duidelijkheid. April was ook nog de maand waarin ik oom werd van twee prachtige meisjes en ik begon met vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum in Luttelgeest. Verder leerde ik een van mijn huidige vrienden kennen en ik zette een belangrijke stap in de acceptatie van mijzelf: ik begon een herkenningsstok te gebruiken in het verkeer, zodat mensen begrijpen dat ze te maken hebben met iemand die visueel beperkt is. Oh ja, dat was nog niet alles: ik heb in april ook nog een hele leerzame date-periode gehad. Kort daarna leerde ik hoe ik veel ontspannender met dates om kan gaan. Wat een opluchting!

In mei volgden een aantal meeloopdagen bij organisaties die asielzoekers en statushouders begeleiden. Verder was het natuurlijk erg leuk dat Nederland na 44 jaar eindelijk weer een keer het Songfestival won. In mei ontstond ook het plan om naar Berlijn te gaan, in mijn eentje. Ik deelde met een vriend dat ik dat weleens zou willen, maar dat ik niet wist of ik het zou durven. Hij zei tegen mij: waarom zou je het niet kunnen? Deze simpele vraag liet het balletje rollen.

In juni besloot ik om de trein naar de Duitse hoofdstad te nemen en daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Ik ben sinds toen nog meer op gaan staan voor mijn eigen ideeën en plannen. Daarnaast laat ik mij nu nog minder leiden door wat andere mensen voor mij willen, maar wat ik zelf diep van binnen niet wil. Ik heb mede hierdoor ook geleerd om minder om bevestiging te vragen.

“Jantje, kan ik dit?”
“Jij bepaalt zelf of je het kan, Meindert!”

En zo is het.

Volgend jaar wil ik zeker nog een keer op pad, waarheen weet ik nog niet. Eventueel ga ik toch weer in gezelschap van een vriend.

Juni had ook een keerzijde. Ik was al maanden op zoek naar werk, en het traject met mijn jobcoach liep af. Ik sprak met mijn arbeidsdeskundige van het UWV en samen concludeerden wij dat mijn opleiding in Deventer me weinig heeft opgeleverd en dat ik er nog niet aan toe was om aan het werk te gaan. Ik wist immers nog steeds niet wat ik wilde studeren na de havo!
In juni begon ik ook in een werkgroepje van GroenLinks en ik ging nog een keer op vakantie naar Duitsland. Deze reis was al in december 2018 geboekt.

In juli mocht ik eindelijk weer een keer optreden! Ik wil graag meer doen met mijn zangtalent, dus deze kans kwam als geroepen. Verder schreef ik mij in voor de opleiding Sociaal maatschappelijke dienstverlening mbo niveau 4 bij Landstede in Zwolle.

In augustus had ik een lunch met blinde en slechtziende jongeren in Rotterdam. Het is zo leuk om mensen die je via internet kent eens in real life te ontmoeten! Verder ging ik naar Walibi Holland en ik had een fotoshoot waar jullie later meer over zullen lezen! Deze maand had ik ook het intakegesprek voor Sociaal maatschappelijke dienstverlening. Ik werd niet aangenomen, omdat ze mijn contactuele vaardigheden niet goed genoeg vonden. Ik kwam tot de conclusie dat ik mij beter moest oriënteren op een opleiding, en dat terwijl ik zo graag verder wilde met werk of een opleiding! Voor mijn gevoel zat ik al zo lang stil. Het was niet anders, ik moest mijn plannen wijzigen. Achteraf denk ik weleens: waaróm Sociaal maatschappelijke dienstverlening, waaróm? Maar goed, ik heb er weer van geleerd.

September. Gelukkig had ik mijn vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum nog, waar ik besloot meer te gaan werken. Ik zette ook nog wat opleidingen op een rijtje waarop ik mij verder wilde oriënteren. Ook ging ik op zoek naar meer vrijwilligerswerk.

In oktober gebeurde er niet zo veel. Een spontaan dagje naar Slagharen.

In november volgde een meeloopdag bij een ICT-opleiding bij Landstede. Ik trok de conclusie dat iets juridisch beter bij mij past, en dat ik dat beter op hbo-niveau kan gaan doen. Op mbo-niveau is er te weinig werk in, en omdat ik al in mijn mid-twenties zit wil ik nu echt de goede keuzes gaan maken. Dus, zeg niet meer tegen mij dat ik nog hartstikke jong ben, want ik ben 24 en ik heb nog steeds geen fatsoenlijke opleiding afgerond. Sterker nog, ik moet er nog aan beginnen.
Deze maand begon ik ook met vrijwilligerswerk bij de inburgeringslessen op ROC Friese Poort.

In december volgde ik nog een training om mij beter te redden in het verkeer. Verder praatte ik met een medewerker van de gemeente Noordoostpolder over lastige verkeerssituaties in Emmeloord. Hopelijk heb ik de wereld weer ietsje veiliger gemaakt. Verder had ik weer een klein optreden. Daarnaast liep ik mee bij de opleiding HBO-Rechten op Hogeschool Windesheim. Bij thuiskomst deed ik gelijk een verzoek tot inschrijving, want ik was meteen overtuigd. De cognitieve uitdaging die ze daar bieden heb ik zo gemist! Op de valreep van het jaar rondde ik nog een cursus Italiaans af.

Conclusie? Dit jaar gebeurde er best veel. Het werk zoeken ging lastig en lukte uiteindelijk helemaal niet. Dat was jammer, want het was mijn plan om nog even te gaan werken en om in 2020 een opleiding te starten. Erg jammer. Ik heb wel veel nieuwe dingen ondernomen en een aantal nieuwe mensen leren kennen. Het was een jaar met veel nieuwe ervaringen en plannen. Daarnaast waren er meer leuke dagjes weg dan ik heb geschreven.

Dit jaar ben ik veel meer initiatief gaan nemen en ben ik ook meer voor mijn eigen keuzes gaan staan. Waar ik mij eerst vooral liet leiden door wat anderen wilden, zie ik hetgeen wat zij zeggen nu meer als input. Ik zie andere mensen als sparringspartners om mijn keuzes te overwegen. Echter, ook dat doe ik minder, omdat ik weet dat ik uiteindelijk zelf mijn keuzes maak en daarvoor verantwoordelijk ben. Ik wil niet meer te veel om bevestiging vragen.

Volgend jaar hoop ik sowieso weer te investeren in mijn sociale netwerk en ik wil mijn vrijwilligerswerk de komende maanden voortzetten. Werken met asielzoekers en statushouders is ontzettend leuk en dankbaar. Verder wil ik weer op reis, en ik hoop in september dan toch eindelijk weer naar school te kunnen gaan! Ik wil nu ook echt aan de slag met muziek opnemen, want dat is dit jaar niet echt gelukt. Vanaf januari ga ik hier met begeleiding actiever mee aan de slag. Verder zie ik wel weer wat er op mijn pad komt.
2019 zat ook vol met onverwachte en vrij spontane acties, en die hebben mijn leven echt beter gemaakt. Ik heb zin in volgend jaar en ik hoop jullie ook!

Denk niet te veel na, maar ga het gewoon doen!

Iedereen een gelukkig 2020 gewenst!

Ik wil ik wil ik wil!

December. De meest hebberige tijd van het jaar. Aan de ene kant een leuke maand, maar aan de andere kant ben ik altijd blij als het weer januari is.

Toen ik nog een kind was, was december een maand waarin er heel veel op mij af kwam. Ik ben jarig in de week van Sinterklaas, dus ik kreeg al mijn cadeautjes in één week. Cadeautjes krijgen vond ik leuk en spannend. Zo spannend dat ik het soms niet kon hebben, en dat leidde tot woedeaanvallen en ander gedrag waar mijn ouders wat minder blij van werden.

Nu ik volwassen ben heeft december voor mij een heel andere schaduwzijde gekregen. Het is de maand van kopen kopen kopen en hebben hebben hebben! Waarom heb ik daar iets op tegen? Onder andere omdat ik steeds vaker lees dat het hebben van veel spullen een mens niet gelukkig maakt. Vroeger als kind was ik bijvoorbeeld gauw uitgekeken op iets, en verlangde ik weer naar iets nieuws. Het is als een soort behoefte die even vervuld wordt, met een intens blij gevoel als gevolg, die daarna als sneeuw voor de zon weer verdwijnt. Dan wil men weer iets nieuws.

Oftewel, een vicieuze cirkel. Wie wordt daar nou blij van? Het kost geld, moeite en je bent niet tevreden. Zonde.

Ik geef de laatste tijd meer om ervaringen. Voor mijn verjaardag ben ik lekker uit eten geweest. Sinterklaas heb ik dit jaar überhaupt niet gevierd, omdat mijn gezin het niet zo leuk meer vindt, en dan is de lol er ook wel vanaf.

Met Kerst geven wij elkaar binnen het gezin sowieso geen cadeaus. Echter, als ik terugkijk naar vroeger vond ik de kerstdagen waarop we gezellig met elkaar spelletjes speelden en op de bank hingen met een leuk tv-programma het leukst. Ervaringen dus.

Trouwens, er is nog een reden waarom ik het niet zo heb op het kopen en geven van cadeaus. Spullen moeten geproduceerd worden, vervoerd worden en belanden in veel gevallen uiteindelijk bij het restafval. Niet alles natuurlijk, maar denk eens aan het volgende: een stuk speelgoed waar een kind op den duur niet meer mee speelt, wordt verkocht op de kleedjesmarkt. Daarna heeft een ander kind er weer plezier aan, maar er komt een moment dat het speelgoed kapot gaat, en er geen andere bestemming is dan de grijze kliko.

Ik wil niet zeggen dat spullen kopen per definitie slecht is. Sommige spullen hebben we nu eenmaal nodig, en sommige spullen maken ons leven gemakkelijker en/of leuker. Het enige wat ik wil zeggen: denk gewoon goed na voordat je iets koopt. Wat ga je ermee doen? Ga ik er lang plezier van hebben? Je zult het milieu en je portemonnee zeker een plezier doen.

Vraag jij je trouwens af wat je met je kerstcadeaus doet, een jaar nadat je ze gekregen hebt? Denk er eens over na als je ze net hebt uitgepakt. Misschien besluiten jullie ook wel dat jullie volgend jaar liever iets leuks gaan doen in plaats van cadeaus uitdelen.

Minder willen hebben is vrijheid mensen! Plus, denk er wel even aan dat, om die kersttrui te produceren, een 4-jarig kind uit Bangladesh veertien uur op een dag in een fabriek staat. Voor die laptop moeten lieve Afrikaanse mannetjes giftige metalen uit een rots bikken, de hele dag lang in de brandende zon. Ik wil niemand een schuldgevoel aanpraten, maar aan onze wereld en medemens denken is altijd goed toch?

Oh ja, nog even kort: minder spullen maakt je ook dankbaar voor wat je hebt. Ik weet het: het is cliché, maar toch.

Ik ga deze kerst lekker uit eten. Fijne kerst allemaal!

Geslaagd! Wat nu?

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: op dit moment heb ik geen werk of opleiding. Dat is vervelend en dat wil ik graag veranderen. Maar… hoe is het zover gekomen? Wat ging er door me heen? Maar vooral ook: wat heb ik ervan geleerd en hoe kom ik uit deze situatie? Lees snel verder zou ik zeggen!

2013. Havo 4. Een pittig jaar. Boekverslagen, blokuren Nederlands, Duits en vele uren wiskunde. Ik stoeide mij erdoorheen. Wetende dat het leven verdergaat na het behalen van mijn diploma. Ik moest mij toch een keer gaan oriënteren op een opleiding.

Toen kwam de aankondiging. We kregen de opdracht om ons te oriënteren op een opleiding. We moesten een passende hbo-opleiding zoeken, en een passende mbo-opleiding als alternatief. Echter, naar mijn mening werden we onvoldoende voorgelicht en geïnformeerd. Ik wist niet wat ik echt leuk vond, en ik had eerlijk gezegd ook geen ruimte in mijn hoofd om dat uit te zoeken. Ik was immers druk met huiswerk en verslagen. Alles moest op tijd af, en ik wilde goede cijfers halen. Dat nam al veel ruimte in in mijn hoofd. Ik had een aantal keer gesprekjes met een docent ter oriëntatie op een opleiding, maar dat haalde helaas niet veel uit. Zij gaf mij de tip om naar een REA-college te gaan, een mbo-instelling met extra begeleiding voor mensen met een beperking. Dat wilde ik niet, ik wilde naar een normale school, en de reisafstand was behoorlijk. Daarnaast was ik bang dat docenten mij daar onder mijn niveau zouden behandelen. Mijn haren gingen al recht overeind staan van slechts het idee.

Mijn moeder stelde voor om Bartiméus (een organisatie die begeleiding biedt aan blinde en slechtziende mensen) in te schakelen om hulp te bieden, maar ik sloeg die hulp af. Want, tja, zoals gezegd: ik was drukdrukdruk!

Toen ik in Havo 5 zat, zo ergens rond de jaarwisseling van 2013 naar 2014, woonde mijn moeder een bijeenkomst bij over vervolgopleidingen. Zij hoorde van het REA-college, en ze was verkocht: “Meindert, dit MOET je doen! Dit is zo’n mooie kans! Die krijg je nooit meer!” Ik zei: “Ammehoela, dat ga ik niet doen, want ik wil niet weer naar een speciale school!” “Maar, Meindert, …” Enzovoorts. Begrijp mij niet verkeerd, mijn moeder heeft het altijd goed met mij voor gehad en ik had me geen lievere moeder kunnen wensen!

Op een gegeven moment twijfelde ik tussen een hbo-opleiding tot vertaler of een administratief-secretariële opleiding op het mbo. De enige reguliere school voor vertalers zat in Maastricht, en ik zag het toen niet zitten om op kamers te gaan, zo ver weg. Er was ook een school in Utrecht, maar deze bood geen voltijdopleidingen aan. Tja, zie maar eens een bijbaantje te vinden met een visuele beperking om de rest van de tijd te vullen. Dat bleek te lastig.

Ik besloot voor de administratief-secretariële opleiding te gaan, en, tóch naar het REA-college te gaan. Zij konden mij daar namelijk ook helpen met het vinden van een baan. Plus, er waren nog een aantal financiële voordelen. Tot slot was mijn moeder nog steeds door het dolle heen over deze school. Ik als 18-jarige jongen, die nog erg gevoelig was en zich nog te veel door anderen liet leiden, ging overstag. Er volgde een intakegesprek en ik dacht: oké dan, ik ga het toch doen. Dit met de gedachte dat ik daarna eventueel nog een andere opleiding kon gaan doen, desnoods in deeltijd naast een baan.

Medio 2014 begonnen de examens. Leren, leren en nog eens leren! Presteren! Ik knokte mij er met goede moed doorheen, en ik heb het gehaald! Er volgde een diploma-uitreiking, ik bedankte de docenten voor hun lessen en ik vertrok met een tevreden gevoel naar huis.

Toen begon het pas echt.

Twee dagen later. Een jankbui op mijn bed. Ik wilde helemaal niet naar dat REA-college, waarom heb ik ‘ja’ gezegd? Mijn moeder reageerde gepanikeerd: er was immers al een heel plan uitgetekend en dat leek compleet in het water te gaan vallen.

Na de vakantie, in september 2014, ging ik echter met volle moed naar mijn nieuwe school. Er begon een oriëntatiefase, en daarna kwam een verslag en een advies. Dit verslag bevatte leerzame passages. Ik leerde dat ik meer hulp moest vragen en dat ik niet moest doen alsof ik alles zelf kon. Het bevatte echter ook passages die mij hebben gekwetst. Zo zou ik niet kunnen functioneren op een normale mbo-school. Ik was echt kwaad op de docenten. Wie waren zij om mij te vertellen dat ik dat niet zou kunnen? Ik had nog nooit op een normale mbo-school gezeten. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat mensen die werken met jongeren met een beperking zo kunnen oordelen. Ons werd ook nog eens verteld dat we geen diploma zouden halen, maar alleen certificaten. Het liefst rende ik meteen naar buiten, naar de bus, om vervolgens nooit meer terug te komen. Ik voelde me ‘genaaid’. Echter, jullie zullen lezen dat ik dat ook toeliet!

De twijfel sloeg weer toe. Echter, omdat ik voorlopig niet op een andere school kon beginnen, en vanwege de financiële voordelen van een REA-college (mijn hele opleiding werd betaald), besloot ik toch een traject aan te gaan. Het kostte best wel moeite om de docenten te overtuigen dat ik ‘heel graag’ dat traject wilde volgen, maar het lukte. In november 2014 startte het.

Zo ging het een paar maanden goed. Totdat ik medio 2015 iemand ontmoette die op het hbo studeerde. Dat moest ik toch ook kunnen, met mijn havodiploma! Wat deed ik op een school, waar ik onder mijn niveau werd behandeld? Ik ging mij oriënteren op hbo-opleidingen, en ik besloot het REA-college gedag te zeggen. Ik koos voor de opleiding European Studies, en in september 2015 startte ik daarmee.

Eindelijk, ik zit op een normale school! Jongens, kijk eens wat ik kan!!!

De opleiding paste echter niet bij mij. Daarnaast speelden er wat persoonlijke problemen, wat het starten met een studie ook bemoeilijkte. Nu had ik de optie om terug te gaan naar het REA-college. Ik was daar toch al bezig, ik hoefde nog maar een jaar. Daarna zou ik op zoek gaan naar werk. Plus, het was ‘gratis’. Toch maar weer terug dan! Het leek op dat moment de beste optie.

Terug op mijn ‘oude’ school ging ik in november 2015 voor het eerst stage lopen. Dit liep echter niet goed af. Ik stuitte op een probleem, en dat wilde ik graag oplossen. Mijn aanpak was echter onhandig, en door een vervelende wisselwerking raakte ik verstrikt in een vervelend conflict met mijn stagebegeleider. In een gesprek dat ik heb gehad werden kreeg ik kwetsende opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Hierdoor voel ik mij nog steeds geremd in mijn spontaniteit. Echter was het wel goed dat ik er weer aan werd herinnerd dat ik meer hulp moest vragen.

Uiteindelijk vond ik in februari 2016 een nieuwe stage waar ik wel succes boekte. Na het afronden van mijn opleiding in juli kwam er een certificaatuitreiking. Trots was ik allerminst. Ik had het op mijn sloffen gedaan, en ik wist dat ik nog altijd liever op een normale school zat. Voor mijn gevoel had ik niet echt iets bereikt.

Op school begeleidde men mij verder richting een betaalde werkplek. Na een nieuwe stage en een training vond ik in juni 2017 mijn eerste baan! Ik was eindelijk definitief weg van het REA-college. Daar was ik erg blij mee. Eindelijk weg van de plek waar ik voor mijn gevoel niet mezelf mocht zijn. Ook achtervolgen de negatieve gebeurtenissen mij nog tot op de dag van vandaag, ondanks het feit dat ik hier wel melding van gemaakt heb.

Op mijn werk leek het eerst goed te gaan, maar mijn takenpakket werd steeds meer versimpeld. Het was duidelijk dat ik onvoldoende stage-ervaring had. Mijn baan was niet uitdagend genoeg. Ik zat om meerdere redenen niet op mijn plek. Samen met de jobcoach die ik had ben ik vanaf oktober 2018 een andere baan gaan zoeken.

Vanwege mijn gebrekkige opleiding en te weinig werkervaring lukte het werk zoeken niet. De begeleiding van mijn jobcoach stopte medio 2019. Het was duidelijk dat ik er nog helemaal niet aan toe was om aan het werk te gaan. Echter wilde ik toch weer een opleiding gaan doen, en ik had me al wat georiënteerd, hoewel, een beetje halsoverkop. Ik schreef mij in juli 2019 in voor de opleiding Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening mbo niveau 4, maar na het intakegesprek bleek de opleiding niet bij me te passen. Omdat ik geen plan B had, zat starten in september er niet in. Een oriënterend gesprek met een loopbaancoach leerde mij dat ik misschien pas in september 2020 met een andere opleiding kan starten…

Dus ja jongens, zo is het gekomen! Tegenwoordig oriënteer ik mij op een andere opleidingsrichting, en ik hoop zo snel mogelijk weer met een leuke opleiding te kunnen beginnen. Dit op een normale school, zodat ik genoeg stage-ervaring heb en ik met een diploma weer terug kan gaan naar de arbeidsmarkt. Op het moment denk ik aan een rechtenstudie. De juridische wereld is iets waar ik meer over wil weten, dus dat betekent dat ik op onderzoek uit ga!

Gelukkig zit ik niet helemaal stil. Sinds april 2019 help ik vluchtelingen met het leren van de Nederlandse taal bij een asielzoekerscentrum. Ik help ook mensen die al een verblijfsvergunning hebben. Deze mensen zijn zo lief en zo gemotiveerd om onze taal te leren, het geeft echt voldoening om ze te helpen. Verder blog ik sinds kort en ik klungel wat met opname-apparatuur voor muziek. Ook leer ik Italiaans en ik wil binnenkort beginnen met Spaans leren. Tot slot neem ik de tijd om te investeren in vriendschappen en de banden met mijn familie.

Ondanks het feit dat ik niet stil zit, knaagt er wel iets aan me. Ik voel me niet helemaal bij de maatschappij horen. Ik werk niet en ik ga niet naar school. Regelmatig bekruipt mij het gevoel dat ik weinig heb bereikt. Plus, er zijn nog een aantal tijdvakken in mijn week die ik graag wil vullen.

Mijn conclusie is: het vinden van een fijne opleiding en baan kan erg lastig zijn, zeker als je net als ik een beperking hebt. Om deze blog af te sluiten deel ik graag een aantal tips met jullie. Wat is verstandig om te doen als je een opleiding wil starten?

– Begin op tijd met het oriënteren op een nieuwe opleiding. Het kan lastig zijn, en dan is tijdsdruk niet prettig;

– Besef dat het gaat om jouw toekomst. Mensen kunnen veel willen en voor je bedenken, maar uiteindelijk gaat het om wat jij wilt. Jij wilt straks immers toch een leuke, passende baan? Neem de adviezen van anderen wel mee in je overwegingen;

– Stage-ervaring is belangrijk. Loop dus voldoende stage;

– Met een diploma heb je toch meer kans op een baan. Ga dus naar een opleidingsinstelling waar je een volledig diploma haalt;

– Met een beperking naar een normale school? Er zijn steeds meer mensen die dat doen. Schroom niet, met aanpassingen is er veel mogelijk. Blijf echter wel realistisch;

– Overweeg je toch een REA-college? Kijk, mijn ervaring was niet zo geweldig, maar misschien is het wel wat voor jou. Heb je het moeilijk binnen het reguliere mbo en kun je goed met je handen werken? Dan kan een REA-college wel een goede keuze zijn;

– Vraag hulp! Je kunt niet alles zelf, en dat hoeft ook niet. Er zijn genoeg instanties die je eventueel extra ondersteuning kunnen bieden;

– Wees duidelijk in wat je nodig hebt. Zo kunnen mensen je goed helpen;

– Tot slot: volg je hart!