Mijn Eurovisie op toen

Het Eurovisiesongfestival. We weten het allemaal. Het gaat dit jaar niet door vanwege de coronapandemie. Sinds twee jaar schrijf ik elk jaar een blogje op mijn Facebookpagina waarin ik mijn mening geef over de liedjes uit de finale. Dit jaar kies ik ervoor om over alle liedjes die gezongen zouden worden mijn mening te geven. Ik zal hier drie blogs aan wijden, aangezien het gaat om 41 liedjes, en dat zijn er nogal veel voor één blog.

Maar eerst: een terugblik! In deze blog wil ik het hebben over een aantal liedjes die de afgelopen jaren indruk op mij hebben gemaakt, of die mij om een andere reden zijn bijgebleven.

Tulia – Fire of Love (Pali się)

We beginnen bij de Poolse inzending van vorig jaar. Het haalde de finale helaas niet. Ik vind dit jammer, aangezien ik vind dat dit nummer heel goed in elkaar zit. Er is goed over nagedacht, het is een mix van traditionele Poolse muziek en moderne Westerse muziek. De gebruikte akkoorden in combinatie met de melodie bewijzen dat dit echt een muzikaal huzarenstukje is. Naar mijn mening is het erg jammer dat het traditionele element in het nummer niet gewaardeerd werd.

Nina Kraljić – Lighthouse

In 2016 haalde Nina Kraljić de drieëntwintigste plaats in de finale namens Kroatië. De liveperformances lieten helaas iets te wensen over, want Nina zong niet helemaal zuiver en de jurk deed naar mijn mening afbreuk aan de schoonheid van het lied en de zangeres zelf. De boodschap in dit liedje is dat als alle hoop verloren lijkt, je je altijd aan iets kunt vastklampen. Nina denkt bij het nummer zelf aan vrienden van haar die op een schip werken en lang van huis zijn, en zaken als heimwee die daarbij komen kijken. Ze denkt ook aan vluchtelingen.

Wat ik zo mooi vind aan dit nummer is onder andere de inspirerende tekst: er is altijd wel hoop en licht in donkere tijden. Iets wat vooral in deze tijd een nuttige boodschap is. Verder vind ik de mix van muziekstijlen erg mooi (ik hou enorm van die Balkansound). Tot slot mijn bewondering voor de dynamiek en de dosering van de zang: in het begin nog vrij zacht, maar daarna gaat de rem eraf. De emoties doen vervolgens hun werk. Gisteren luisterde ik het nummer nog en ik moest mijn tranen tegenhouden (en dat overkomt mij niet vaak bij muziek!). Lighthouse is niet voor niets mijn favoriete Songfestivallied tot nu toe.

Hatari – Hatrið mun sigra

Tja, mag ik? Vreemd genoeg is dit een guilty pleasure en hij stond gisteren zelfs nog op repeat. Ik zal haarfijn uitleggen waarom ik nog steeds naar het IJslandse finalelied (tiende plaats) van vorig jaar luister. Naar mijn mening is dit zo absurd dat het goed is. Muzikaal gezien vind ik dat het geniaal in elkaar zit. Er zitten zelfs SM-geluiden in de percussie verwerkt. Realiseer je, lieve lezer, dat hier heel goed over nagedacht is!

Verder geeft de klank van het nummer mij een soort adrenaline-kick. Tja, ik ben iemand die trekjes heeft die je niet van mij verwacht.

Uiteraard sta ik niet achter een boodschap als ‘haat zal zegevieren’. Met liefde bereiken we immers veel meer toch. Antikapitalisme vind ik echter zo gek nog niet. In onze (normale) wereld lijkt bijna alles om geld te draaien, en dat ten koste van ons milieu, ons klimaat en bepaalde volkeren op onze wereld. Geld is niet het belangrijkste. Liefde, geluk en gezondheid, dat is waar het om gaat.

Het is overigens jammer dat Hatari ondanks hun antikapitalistische boodschap wel een frisdrankbedrijf heeft opgericht. Tja, dat klopt natuurlijk niet helemaal!

EQUINOX – Bones

Bulgarije, 2018, nummer 14 in de finale. Wat mij pakt in dit liedje zijn de feilloze harmonieën, de Balkansound (ja, daar is ie weer) en de onderscheidende achtergrondmuziek.

Gaitana – Be my guest

Dit nummer leverde Oekraïne een vijftiende plek op in de finale van 2012. Zo’n goed nummer vind ik het niet en de tekst raakt mij niet zozeer. Echter, dit nummer heeft – vind ik – een of andere Songfestival-mooiweervibe, om het zo maar even te zeggen. Als ik het hoor, krijg ik zin om op vakantie te gaan naar een of ander mooi Balkanoord (terwijl ik – behalve een middagje Bled in Slovenië – nog nooit op de Balkan geweest ben. Ik weet dus verder niet hoe het er daar uitziet).

Michael Schulte – You let me walk alone

Michael Schulte eindigde voor Duitsland op nummer 4 tijdens de finale van 2018. Wat ik zo mooi vind is de dankbaarheid voor zijn vader, terwijl hij hem niet eens gekend heeft. Tijdens de live-uitvoering breekt hij niet, en toch weet hij de boodschap over te brengen, en dat met een zalige, warme stem.

Ik heb het nummer voor mijn zanglessen geoefend, en ik bedacht me: als ik het ooit live ga zingen, dan draag ik het op aan mijn opa aan mijn moeders kant. Hij kreeg een hersenbloeding toen ik drie jaar was en hij overleed toen ik twaalf was. Ik heb hem nooit goed gekend, maar ik heb veel talenten en interesses van hem geërfd. Hij sprak veel talen en hij was muzikaal. Soms zou ik willen dat ik kennis en passie met hem had kunnen uitwisselen.

Uiteraard zijn er nog zoveel andere leuke Songfestivalliedjes, maar ik heb er voor nu enkele gekozen. Misschien schrijf ik later nog zo’n blogje.

Welk Songfestivalnummer deed iets met jou en waarom?

Oh ja, laten we hopen dat het Songfestival volgend jaar wel gewoon doorgaat, en anders in 2022! Nu is er even iets anders dat prioriteit heeft, maar zoals Nina Kraljić zingt: er is altijd hoop en licht in donkere tijden!!!

Bronnenlijst

Let op: in twee webadressen zit een spatie, dit om de bronnenlijst netjes te houden. Anders zouden er filmpjes tussen staan, en dat vind ik slordig.

https://eurovision.tv/event/tel-aviv-2019/first-semi-final

https://eurovision.tv/story/croatia-nina-kraljic-will-sing-lighthouse

https://eurovision.tv/event/stockholm-2016/grand-final

https:// www.youtube.com/watch?v=8QUM-_EbE2o

https:// www.youtube.com/watch?v=U6bmKB3SHPY

https://eurovision.tv/participant/hatari

https://nl.wikipedia.org/wiki/Hatari_(band)

https://eurovision.tv/event/tel-aviv-2019/grand-final

https://eurovision.tv/event/lisbon-2018/grand-final

https://eurovision.tv/participant/michael-schulte

https:// www.youtube.com/watch?v=N4YwSy4Q9k0

https://eurovision.tv/participant/gaitana

https://eurovision.tv/event/baku-2012/grand-final

Een beperking die mogelijkheden biedt

Daar zitten we dan. Massaal binnen. Om een gevaarlijk virus. Het is een vreemde situatie en we hebben allemaal onze eigen manier om ermee om te gaan. Nu klinkt het misschien cliché en misschien is het ook een beetje mosterd na de maaltijd, maar ik vind dat je altijd moet kijken naar wat er wel mogelijk is. Ik ontdekte dat er heel veel dingen zijn die je tijdens deze periode kunt doen. In deze blog geef ik je een aantal tips.

Leer een nieuwe taal, of spijker je kennis bij

Lange tijd heb ik de droom gehad om Italiaans te leren. Adesso sono felice che posso usare la lingua e che posso scrivere questa frase. Een nieuwe taal leren is leuk, nuttig en niet moeilijk als je er gevoel voor hebt. Hoe leuk zou het zijn als je straks weer op vakantie kunt gaan en je met de locals kunt praten in hun eigen taal? Of misschien is het je droom om met asielzoekers te werken. Hoe nuttig is het dan om Arabisch of Turks te kunnen spreken, ook al is het maar de basis? Je hebt je hele leven profijt van het leren van een nieuwe taal.

Zelf heb ik een cursus Pools gedaan en een cursus Italiaans. Ik oefen tegenwoordig nog regelmatig wat talen en ik wil weer Franstalige en Duitstalige boeken gaan lezen, net zoals op school.

Tot slot: Frans, Italiaans en Spaans zijn niet ontzettend moeilijk om te leren, en erg leuk en nuttig. Talen als Pools en Russisch zijn wat lastiger, maar niet onmogelijk en het biedt leuke mogelijkheden. Zweeds, Deens en Noors schijnen vrij eenvoudig te zijn en tja, je Duits bijspijkeren is nooit een slecht idee. Welke taal ga jij leren/bijspijkeren?

Oh ja, misschien is nu wel de tijd om te beginnen met de basis van… het Chinees.

Leuke tv-programma’s kijken

Ik weet het: dit is een open deur binnenrijden met een bulldozer. Echter, denk eens aan programma’s met inhoud, zoals de programma’s van Floortje Dessing (mijn oma zei eens Noortje Dressing). Als ik mij écht ga vervelen, ga ik hiernaar kijken. Er komen zoveel inspirerende mensen in voor, van wie je echt iets kunt leren.

Daarnaast heb ik nog een tip voor als je fan bent van The Voice: dit programma wordt in heel veel landen uitgezonden. Niet alleen in Nederland en de Verenigde Staten, maar ook in bijvoorbeeld Polen, Bulgarije, Oekraïne, Israël, Portugal en zelfs in Mongolië, Nepal en Myanmar. Op YouTube vind je een schat aan leuke video’s. Er zijn verschillende kanalen, zoals The Voice Global en Best of The Voice, die je kunt volgen. Daarnaast kun je via VTMgo naar de Vlaamse versie van The Voice Kids kijken, en vanaf komend najaar naar de volwassen Voice.

Muziek maken

Nu heb je de tijd om echt in je muzikale hobby te gaan investeren. Zo kun je een opnameprogramma en studiomateriaal aanschaffen, zodat je je eigen zang of gitaarspel kunt opnemen. Ik ben hier nu mee aan het oefenen. Zet het op internet en wie weet word je ontdekt en sta je over een paar jaar op het podium bij het Eurovisie Songfestival!

Ouderwetse computerspellen spelen

Veel mensen speelden vroeger spellen zoals Rollercoaster Tycoon of The Sims. Men stopte een schijfje in de computer en dan startte het spel. Tegenwoordig gebruiken we niet zoveel schijfjes meer. Echter zijn veel spellen nog wel te spelen. Zo kun je via bijvoorbeeld Steam het spel Rollercoaster Tycoon Classic kopen en downloaden. Voor 20 euro heb je meer dan honderd ouderwetse levels om uit te spelen. Ik kocht het spel in augustus 2019 en ik heb het nog steeds niet uitgespeeld. Genoeg vermaak dus voor de komende tijd. Veel plezier!

Boeken lezen

Dat spreekt wel een beetje voor zich. Je kunt er ook voor kiezen om boeken in een andere taal te leren, om zo je taalvaardigheden te trainen.

Opruimen

Waarschijnlijk doen veel mensen dit al, of ze zijn er mee bezig. Doe het in stappen, begin bijvoorbeeld met je kledingkast, daarna de voorraadkast.

Wanneer heb jij voor het laatst de zolder opgeruimd?

Denk ook eens aan al die mappen vol met oude administratie. Daar kan vast een heleboel van weg.

Naar buiten

Niemand is gemaakt om alleen maar binnen te zitten. Je hebt immers ook frisse lucht nodig, en op een vitamine D-tekort zit je ook niet te wachten. Drukke plekken mijden hoeft niet moeilijk te zijn. Maak bijvoorbeeld eens een ‘alternatieve’ wandeling. Wandel eens door die ene woonwijk waar je nog nooit geweest bent, of maak eens een wandeling langs plaatsen waar je als kind vaak kwam. Misschien is dit ook de tijd om weer eens een bezoekje aan de begraafplaats te brengen om te kijken of het graf van je dierbare er nog mooi bijligt.

Anderen helpen

Nog een open deur inrijden met een bulldozer, maar toch. Even een opsomming:

– Boodschappen doen voor anderen;

– Werken in de tuin van iemand anders;

– Videobellen met mensen die eenzaam zijn;

– Voor als je nog thuis woont: doe eens een extra klusje voor je moeder.

Enzovoorts.

Er is zat te doen

Je zou niet zo snel op bepaalde dingen komen, maar zoals je hierboven leest is er genoeg.

Wat ga jij doen de komende tijd?

Als je het maar wilt

Zoals een aantal van jullie weten doe ik sinds april 2019 vrijwilligerswerk. Ik ben ermee begonnen, omdat ik al een paar maanden op zoek was naar nieuw werk, en dat wilde maar niet lukken. Het was de bedoeling dat ik het slechts een paar maanden zou gaan doen. In september 2019 wilde ik immers met een nieuwe opleiding starten. Dat lukte niet, omdat ik een verkeerde keuze maakte.

Die verkeerde studiekeuze vind ik ergens niet eens zo heel erg. Ik ben namelijk doorgegaan met mijn vrijwilligerswerk, ik heb het uitgebreid en ik kan zeggen dat ik het steeds leuker ga vinden. Het is tot nu toe ook leerzamer gebleken dan ik had verwacht. Daar zal ik later op ingaan.

Vroeger wilde ik er niet aan beginnen, omdat, als ik dan toch zou gaan werken, ik geld wilde verdienen. Echter, ongeschoold werk is met een visuele beperking niet echt een optie. Toen ik vorig jaar al een tijdje thuiszat dacht ik: ik ga vrijwilligerswerk doen. Het was de enige manier om weer wat actiever te worden in de maatschappij. Laat het nou juist zo zijn dat ik meer wilde betekenen voor de maatschappij en ik wilde iets leren. In februari 2019 meldde ik mij bij de vrijwilligerscentrale van mijn gemeente. Daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen spijt van gehad.

Ik gaf aan dat het mij leuk leek om anderstaligen te helpen met het leren van de Nederlandse taal. Ik dacht hierbij aan vrijwilligerswerk bij een asielzoekerscentrum. Daar waren op dat moment geen vacatures, maar later kwam er toch eentje vrij.

Ik ging naar het asielzoekerscentrum toe voor een kennismakingsgesprek, en ik kreeg de kans om een aantal keer mee te draaien bij het taalcafé: een activiteit waar asielzoekers vrijwillig naartoe kunnen gaan om samen met vrijwilligers en medewerkers aan hun Nederlands te werken.

In het begin moest ik er best wel aan wennen. Het was voor mij iets totaal nieuws. Mijn sociale vaardigheden waren vroeger niet echt bepaald goed, en dat heb ik vaak moeten horen. Dat maakte me een beetje onzeker. Toch zette ik mij over mijn onzekerheid heen. Na een aantal keer meedraaien kreeg ik te horen dat ik mocht blijven, iets waar ik erg blij mee was. Mijn talent werd gezien. Ik kon eindelijk echt van waarde zijn voor mijn gevoel. Er is lange tijd heel veel gekeken naar wat ik niet kon, en dat is niet bepaald goed voor je zelfvertrouwen.

Inmiddels heb ik er bijna een jaar aan vrijwilligerswerk opzitten en ik voel me steeds meer op mijn gemak. Op een gegeven moment leer je de mensen een beetje kennen, je leert wat je wel moet doen en wat je beter niet kunt doen. Je leert hoe je mensen op een passende manier kunt helpen. Zo weet ik van mezelf dat ik grammaticale issues goed kan uitleggen, en er is een groepje dat daar behoefte aan heeft. Als ik dan merk dat mensen de kennis oppikken, dat ze ermee aan de slag gaan en dat ze het toe kunnen passen, dan is mijn dag compleet.

Ik merk dat ik, sinds ik vrijwilligerswerk doe nog makkelijker sociale contacten aanga, dat ik minder bang ben om ‘knullig’ over te komen en ik leer beter te improviseren. Daarnaast leer ik ook nog beter om mijn grenzen aan te geven. Soms hebben de asielzoekers veel vragen of willen ze heel veel weten. Dan zeg ik soms: ‘één ding tegelijk’ of: ‘ik weet ook niet alles’. Vroeger liet ik alles maar gebeuren, ik liet te veel over me heen lopen.

Sinds eind vorig jaar ben ik ook actief bij een school waar inburgeringslessen gegeven worden. Tja, als je de smaak te pakken hebt en tijd over hebt, waarom dan niet meer vrijwilligerswerk doen? We werken met een vaste groep, dus je leert de cursisten al snel een beetje kennen. Ik vind het niet alleen fijn om de cursisten een handje te helpen, maar ik vind het ook fijn om de ‘echte’ docent te ontlasten. Daardoor krijgen de cursisten meer aandacht. Win-win!

Oh ja, eerder had ik trouwens nog een vreemde associatie met vrijwilligerswerk. Tijdens mijn vorige opleiding moesten (lees goed: moesten) we meedoen met NLDoet. Nu vind ik dat een hartstikke mooi initiatief, maar er is één ding: het is VRIJWILLIGerswerk. Pas als je het met je hart doet, dan doe je het goed! Ik kreeg tijdens de dagen van NLDoet allerlei klussen die ik niet goed kon uitvoeren, en daardoor kwam ik helaas niet goed tot mijn recht.

Wat wil ik nou met dit hele artikel zeggen? Als je tijd over hebt: ga vrijwilligerswerk doen! Je kunt echt iets betekenen voor anderen, je kunt er veel van leren en het geeft zo ontzettend veel voldoening. Ik zeg eerlijk: mijn vrijwilligerswerk geeft mij meer voldoening dan het betaalde werk dat ik heb gedaan.

Op het moment dat ik dit blogbericht publiceer ligt mijn vrijwilligerswerk helaas stil in verband met de coronacrisis. Bij COA denkt men nu na over de mogelijkheid om digitaal met de asielzoekers te gaan oefenen. Uiteraard hoop ik dat ik zo snel mogelijk weer naar mijn vrijwilligerswerk toe kan gaan.

Gelukkig maar!

Het is bekend, sommige mensen klagen veel. Niets is goed genoeg en alles moet altijd anders. Dankbaar zijn is veel prettiger en ook niet per se moeilijk. Daarom heb ik besloten dat ik een lijst ga maken met zaken waar ik dankbaar voor ben.

Ik ben dankbaar dat ik:

  • twee keer per week asielzoekers mag helpen om zich beter te redden in het Nederlands als ze straks (misschien) een verblijfsvergunning krijgen;
  • mensen die al een verblijfsvergunning hebben hier ook mee mag helpen;
  • voor mijn gevoel na jaren van aanmodderen en twijfelen eindelijk de goede studiekeuze gemaakt heb;
  • een fijn sociaal leven heb, terwijl ik altijd moeite heb gehad met het sluiten en onderhouden van vriendschappen;
  • over het algemeen een positief zelfbeeld heb, dat terwijl ik als kind al een slecht zelfbeeld had;
  • mij niet meer zo druk maak over wat andere mensen van mij denken;
  • mensen om mij heen heb die ik om hulp kan vragen als dat nodig is;
  • überhaupt heb geaccepteerd dat hulp vragen oké is;
  • in mijn leven al veel leuke plekken in Europa heb mogen bezoeken en dat ik wat dat betreft nog een hele bucketlist heb;
  • zes talen spreek, van niveau vakantiepraat tot moedertaalniveau;
  • de laatste jaren mijn visuele beperking veel meer ben gaan accepteren;
  • in 2014 mijn havodiploma gehaald heb;
  • mijn examenjaar in één jaar heb gedaan;
  • grotendeels zelfstandig kan reizen;
  • de moed bij elkaar geschraapt heb om in juni 2019 alleen naar Berlijn te gaan, waar ik tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van gehad heb;
  • veel breder geïnteresseerd ben dan vroeger;
  • niet meer zoveel gedragsproblemen heb als vroeger;
  • een moeder heb die altijd haar stinkende best heeft gedaan om mij een onbezorgde jeugd te geven;
  • een vader heb die vroeger altijd werk had waardoor hij zijn gezin van inkomsten kon voorzien;
  • een goede intelligentie heb;
  • avontuurlijk ingesteld ben.

    Oh ja, niet te vergeten:
  • elke dag voldoende eten en drinken heb;
  • een dak boven mijn hoofd heb;
  • in een land woon waar ik mag zijn wie ik ben;
  • in een land woon met goede voorzieningen.

    Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik wil laten zien dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn. Misschien is dit een cliché-blogje, maar dat cliché vind ik wel erg belangrijk.

    Je ziet het maar, ook al is niet alles in het leven leuk, er is nog steeds veel om dankbaar voor te zijn.

2019, dat was het dan

2019. Het zit er alweer op en wat is het ondanks alles snel gegaan! Er is veel gebeurd, minder leuke dingen maar ook hele leuke dingen.

Het jaar begon met veel nieuwe plannen. Ik wilde werk vinden, mijn sociale netwerk uitbreiden en misschien weer een opleiding gaan doen. In januari kreeg ik een nieuwe ambulante coach die mij al met heel veel dingen heeft kunnen helpen.

Mijn sociale netwerk uitbreiden begon goed. In februari blies ik een oude vriendschap nieuw leven in en ik ging naar een high tea die werd georganiseerd voor en door blinde en slechtziende jongeren. Het is leuk en fijn om ervaringen uit te kunnen wisselen, daar leer je veel van.

In maart liep ik ondanks het slechte weer mee in de Klimaatmars in Amsterdam. Ik kwam thuis met het gevoel dat ik iets heb bijgedragen aan meer rechtvaardigheid en een betere wereld. Daarnaast woonde ik na jaren eindelijk eens een open avond van een school voor tolken en vertalers bij. Omdat ik met de opleiding weinig toekomstperspectief heb, besloot ik dat ik beter een ander plan kon trekken.

April was een maand waarin vrij veel gebeurde. Ik ging naar Hogeschool Windesheim en Landstede MBO om meer informatie in te winnen over opleidingen. Eindelijk kon ik een bepaald ‘iets’ loslaten: het idee dat hbo beter is dan mbo. Ik was nog bijna nooit binnen de muren van een normale school geweest, dus om dat eens te doen schiep ook veel duidelijkheid. April was ook nog de maand waarin ik oom werd van twee prachtige meisjes en ik begon met vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum in Luttelgeest. Verder leerde ik een van mijn huidige vrienden kennen en ik zette een belangrijke stap in de acceptatie van mijzelf: ik begon een herkenningsstok te gebruiken in het verkeer, zodat mensen begrijpen dat ze te maken hebben met iemand die visueel beperkt is. Oh ja, dat was nog niet alles: ik heb in april ook nog een hele leerzame date-periode gehad. Kort daarna leerde ik hoe ik veel ontspannender met dates om kan gaan. Wat een opluchting!

In mei volgden een aantal meeloopdagen bij organisaties die asielzoekers en statushouders begeleiden. Verder was het natuurlijk erg leuk dat Nederland na 44 jaar eindelijk weer een keer het Songfestival won. In mei ontstond ook het plan om naar Berlijn te gaan, in mijn eentje. Ik deelde met een vriend dat ik dat weleens zou willen, maar dat ik niet wist of ik het zou durven. Hij zei tegen mij: waarom zou je het niet kunnen? Deze simpele vraag liet het balletje rollen.

In juni besloot ik om de trein naar de Duitse hoofdstad te nemen en daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Ik ben sinds toen nog meer op gaan staan voor mijn eigen ideeën en plannen. Daarnaast laat ik mij nu nog minder leiden door wat andere mensen voor mij willen, maar wat ik zelf diep van binnen niet wil. Ik heb mede hierdoor ook geleerd om minder om bevestiging te vragen.

“Jantje, kan ik dit?”
“Jij bepaalt zelf of je het kan, Meindert!”

En zo is het.

Volgend jaar wil ik zeker nog een keer op pad, waarheen weet ik nog niet. Eventueel ga ik toch weer in gezelschap van een vriend.

Juni had ook een keerzijde. Ik was al maanden op zoek naar werk, en het traject met mijn jobcoach liep af. Ik sprak met mijn arbeidsdeskundige van het UWV en samen concludeerden wij dat mijn opleiding in Deventer me weinig heeft opgeleverd en dat ik er nog niet aan toe was om aan het werk te gaan. Ik wist immers nog steeds niet wat ik wilde studeren na de havo!
In juni begon ik ook in een werkgroepje van GroenLinks en ik ging nog een keer op vakantie naar Duitsland. Deze reis was al in december 2018 geboekt.

In juli mocht ik eindelijk weer een keer optreden! Ik wil graag meer doen met mijn zangtalent, dus deze kans kwam als geroepen. Verder schreef ik mij in voor de opleiding Sociaal maatschappelijke dienstverlening mbo niveau 4 bij Landstede in Zwolle.

In augustus had ik een lunch met blinde en slechtziende jongeren in Rotterdam. Het is zo leuk om mensen die je via internet kent eens in real life te ontmoeten! Verder ging ik naar Walibi Holland en ik had een fotoshoot waar jullie later meer over zullen lezen! Deze maand had ik ook het intakegesprek voor Sociaal maatschappelijke dienstverlening. Ik werd niet aangenomen, omdat ze mijn contactuele vaardigheden niet goed genoeg vonden. Ik kwam tot de conclusie dat ik mij beter moest oriënteren op een opleiding, en dat terwijl ik zo graag verder wilde met werk of een opleiding! Voor mijn gevoel zat ik al zo lang stil. Het was niet anders, ik moest mijn plannen wijzigen. Achteraf denk ik weleens: waaróm Sociaal maatschappelijke dienstverlening, waaróm? Maar goed, ik heb er weer van geleerd.

September. Gelukkig had ik mijn vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum nog, waar ik besloot meer te gaan werken. Ik zette ook nog wat opleidingen op een rijtje waarop ik mij verder wilde oriënteren. Ook ging ik op zoek naar meer vrijwilligerswerk.

In oktober gebeurde er niet zo veel. Een spontaan dagje naar Slagharen.

In november volgde een meeloopdag bij een ICT-opleiding bij Landstede. Ik trok de conclusie dat iets juridisch beter bij mij past, en dat ik dat beter op hbo-niveau kan gaan doen. Op mbo-niveau is er te weinig werk in, en omdat ik al in mijn mid-twenties zit wil ik nu echt de goede keuzes gaan maken. Dus, zeg niet meer tegen mij dat ik nog hartstikke jong ben, want ik ben 24 en ik heb nog steeds geen fatsoenlijke opleiding afgerond. Sterker nog, ik moet er nog aan beginnen.
Deze maand begon ik ook met vrijwilligerswerk bij de inburgeringslessen op ROC Friese Poort.

In december volgde ik nog een training om mij beter te redden in het verkeer. Verder praatte ik met een medewerker van de gemeente Noordoostpolder over lastige verkeerssituaties in Emmeloord. Hopelijk heb ik de wereld weer ietsje veiliger gemaakt. Verder had ik weer een klein optreden. Daarnaast liep ik mee bij de opleiding HBO-Rechten op Hogeschool Windesheim. Bij thuiskomst deed ik gelijk een verzoek tot inschrijving, want ik was meteen overtuigd. De cognitieve uitdaging die ze daar bieden heb ik zo gemist! Op de valreep van het jaar rondde ik nog een cursus Italiaans af.

Conclusie? Dit jaar gebeurde er best veel. Het werk zoeken ging lastig en lukte uiteindelijk helemaal niet. Dat was jammer, want het was mijn plan om nog even te gaan werken en om in 2020 een opleiding te starten. Erg jammer. Ik heb wel veel nieuwe dingen ondernomen en een aantal nieuwe mensen leren kennen. Het was een jaar met veel nieuwe ervaringen en plannen. Daarnaast waren er meer leuke dagjes weg dan ik heb geschreven.

Dit jaar ben ik veel meer initiatief gaan nemen en ben ik ook meer voor mijn eigen keuzes gaan staan. Waar ik mij eerst vooral liet leiden door wat anderen wilden, zie ik hetgeen wat zij zeggen nu meer als input. Ik zie andere mensen als sparringspartners om mijn keuzes te overwegen. Echter, ook dat doe ik minder, omdat ik weet dat ik uiteindelijk zelf mijn keuzes maak en daarvoor verantwoordelijk ben. Ik wil niet meer te veel om bevestiging vragen.

Volgend jaar hoop ik sowieso weer te investeren in mijn sociale netwerk en ik wil mijn vrijwilligerswerk de komende maanden voortzetten. Werken met asielzoekers en statushouders is ontzettend leuk en dankbaar. Verder wil ik weer op reis, en ik hoop in september dan toch eindelijk weer naar school te kunnen gaan! Ik wil nu ook echt aan de slag met muziek opnemen, want dat is dit jaar niet echt gelukt. Vanaf januari ga ik hier met begeleiding actiever mee aan de slag. Verder zie ik wel weer wat er op mijn pad komt.
2019 zat ook vol met onverwachte en vrij spontane acties, en die hebben mijn leven echt beter gemaakt. Ik heb zin in volgend jaar en ik hoop jullie ook!

Denk niet te veel na, maar ga het gewoon doen!

Iedereen een gelukkig 2020 gewenst!

Ik wil ik wil ik wil!

December. De meest hebberige tijd van het jaar. Aan de ene kant een leuke maand, maar aan de andere kant ben ik altijd blij als het weer januari is.

Toen ik nog een kind was, was december een maand waarin er heel veel op mij af kwam. Ik ben jarig in de week van Sinterklaas, dus ik kreeg al mijn cadeautjes in één week. Cadeautjes krijgen vond ik leuk en spannend. Zo spannend dat ik het soms niet kon hebben, en dat leidde tot woedeaanvallen en ander gedrag waar mijn ouders wat minder blij van werden.

Nu ik volwassen ben heeft december voor mij een heel andere schaduwzijde gekregen. Het is de maand van kopen kopen kopen en hebben hebben hebben! Waarom heb ik daar iets op tegen? Onder andere omdat ik steeds vaker lees dat het hebben van veel spullen een mens niet gelukkig maakt. Vroeger als kind was ik bijvoorbeeld gauw uitgekeken op iets, en verlangde ik weer naar iets nieuws. Het is als een soort behoefte die even vervuld wordt, met een intens blij gevoel als gevolg, die daarna als sneeuw voor de zon weer verdwijnt. Dan wil men weer iets nieuws.

Oftewel, een vicieuze cirkel. Wie wordt daar nou blij van? Het kost geld, moeite en je bent niet tevreden. Zonde.

Ik geef de laatste tijd meer om ervaringen. Voor mijn verjaardag ben ik lekker uit eten geweest. Sinterklaas heb ik dit jaar überhaupt niet gevierd, omdat mijn gezin het niet zo leuk meer vindt, en dan is de lol er ook wel vanaf.

Met Kerst geven wij elkaar binnen het gezin sowieso geen cadeaus. Echter, als ik terugkijk naar vroeger vond ik de kerstdagen waarop we gezellig met elkaar spelletjes speelden en op de bank hingen met een leuk tv-programma het leukst. Ervaringen dus.

Trouwens, er is nog een reden waarom ik het niet zo heb op het kopen en geven van cadeaus. Spullen moeten geproduceerd worden, vervoerd worden en belanden in veel gevallen uiteindelijk bij het restafval. Niet alles natuurlijk, maar denk eens aan het volgende: een stuk speelgoed waar een kind op den duur niet meer mee speelt, wordt verkocht op de kleedjesmarkt. Daarna heeft een ander kind er weer plezier aan, maar er komt een moment dat het speelgoed kapot gaat, en er geen andere bestemming is dan de grijze kliko.

Ik wil niet zeggen dat spullen kopen per definitie slecht is. Sommige spullen hebben we nu eenmaal nodig, en sommige spullen maken ons leven gemakkelijker en/of leuker. Het enige wat ik wil zeggen: denk gewoon goed na voordat je iets koopt. Wat ga je ermee doen? Ga ik er lang plezier van hebben? Je zult het milieu en je portemonnee zeker een plezier doen.

Vraag jij je trouwens af wat je met je kerstcadeaus doet, een jaar nadat je ze gekregen hebt? Denk er eens over na als je ze net hebt uitgepakt. Misschien besluiten jullie ook wel dat jullie volgend jaar liever iets leuks gaan doen in plaats van cadeaus uitdelen.

Minder willen hebben is vrijheid mensen! Plus, denk er wel even aan dat, om die kersttrui te produceren, een 4-jarig kind uit Bangladesh veertien uur op een dag in een fabriek staat. Voor die laptop moeten lieve Afrikaanse mannetjes giftige metalen uit een rots bikken, de hele dag lang in de brandende zon. Ik wil niemand een schuldgevoel aanpraten, maar aan onze wereld en medemens denken is altijd goed toch?

Oh ja, nog even kort: minder spullen maakt je ook dankbaar voor wat je hebt. Ik weet het: het is cliché, maar toch.

Ik ga deze kerst lekker uit eten. Fijne kerst allemaal!